Steven Schorpion

Hoi Steven " oud klasgenoot " we zagen elkaar niet meer veel maar je was een topkerel ! klein van gestalte maar groot van hart... tijden dat we bij elkaar kwamen spelen dan moest ik altijd aan mama en papa vragen mag in naar Steven met de struisvogels? pfff doet heel hard pijn wetende dat jij er niet meer bent! jij maakte de wereld een beter plaats! veel succes op je reis en let goed op je familie van hier boven !

Hoi Steven, We wisten niet wat we hoorden toen we het bericht over uw ongeluk ontvingen. Wat zal het vreemd en moeilijk zijn om op RTC te zijn en u daar niet aan te treffen... tenminste niet fysiek want in de harten van alle leden zal je eeuwig zitten. We gaan je allen missen...

Dag Steven, Wat was het bericht van jou overlijden een verassing. Onwezenlijk en verdrietig bleven we achter. En nu kunnen we niet eens echt afscheid nemen. Weet dat je zeer gewaardeerd en geliefd was. We gaan u allemaal missen!

Nogmaals onze innige deelneming. De tennisactiviteiten op RTC en op Excelsior en de stevige kaartpartijen zullen een mooie herinnering blijven.

Steven Gij, man van de logica, maar die logica is momenteel heel ver zoek. Dit slaat nergens op. Wij kennen u al langer dan dat we u niet kennen. Deze mensen hier in deze ruimte, deze vriendengroep is het belangrijkste in onze levens naast familie. Samen op weekend of op reis, uit de kast komen, een eerste of nieuwe job, een huis gekocht, verliefd-verloofd-getrouwd-voortgeplant! 20 jaar, 2 decennia, sommigen kennen elkaar zelfs al langer. We hebben elkaar gevormd. Gij ons ook. De man die het woord ‘plichtsbewust’ een nieuwe dimensie gaf. De man die ‘Stoïcijns kalm’ een nieuwe dimensie gaf in elke attractie tijdens onze pretparkbezoeken. De man die nooit een woord te veel sprak, voor wie nooit iets te veel was, die nooit kwaad was. Dat zijn wij nu wel, want dit klopt niet. Deze vriendengroep gaat tot het eind der tijden. Binnen 50 jaar zitten we allemaal samen in rusthuis Dageraad. De vrouwen naar de creasessie, de mannen leggen een kaartje. Dries ontkurkt Duvels op het handvat van zijn rolstoel voor iedereen, rond een uur of 10 ‘s ochtends, omdat het kan. Gij houdt samen met Vinz plichtsgetrouw de stand bij. Na het eerste rondje schiet ge wakker en antwoordt ge volmondig ‘ jaja!’ op de vraag ‘ça va Steven?’ We kennen u al langer dan dat we u niet kennen. Maar er gaat een moment komen dat we u langer niet gezien hebben dan wel. Dat nu al weten doet pijn. Ergens hopen we dat we met zijn allen hier momenteel een typisch staand Steven-dutje aan het doen zijn en dat we allemaal wakker schieten omdat gij ons lachend vraagt: ‘Hey jongens en meisjes, ça va?’ Daarna overleggen we of het binnen 50 jaar wel degelijk rusthuis Dageraad wordt, want ze hebben daar geen tennisveld… Steven, ge zijt er nu niet meer, maar ge zult er altijd bij zijn. Voor ieder huwelijk nodigen we u uit. Elk kind stellen we aan u voor. Elke housewarming drinken we een Duvel ter ere van u. Ook als we elkaars kamers voor het eerst zien in rusthuis Dageraad. Dries zal ze ontkurken op het handvat van zijn rolstoel. Rond een uur of 10, omdat het kan. Omdat gij het zo gewild zou hebben. Lies & Jeroen, Dries & Sofie, Ben & Elwin, Nele & Jan, Asje, Vinz & Clara, Ine & Kevin

Liefste Steven , Wat zal ik je missen . Nooit meer je stem , nooit meer je lach , nooit meer samen genieten van een mooie dag maar ik hou van jou en alle herinneringen zijn gebleven . . We hebben samen je eerste reis gemaakt en ik heb daar zo van genoten . Ik hoop dat nog veel mag meereizen in onze gedachten want je genoot zo van je avontuurlijke reizen . Vandaag nemen we afscheid van jou maar in mijn hart blijf ik je dragen . Ik ben fier je tante te mogen zijn