Lieven Roose

Ik kan nog altijd niet geloven dat je er niet meer bent. Je was een fantastische leerkracht, maar bovenal een fantastische mens. Ik hield ervan om naast de lessen nog eens een babbeltje te slaan met jou! Voor mij was je meer dan alleen maar mijn leerkracht. Zelfs al had ik geen les meer van jou, vroeg je hoe het ging met mij. Ik vertelde thuis met plezier over de topper die jij was! Je was altijd begaan met ons. Je was de beste leerkracht die iemand zich kon wensen!

Er zijn geen woorden die voldoende troost kunnen brengen aan je familie, vrienden... Je was een krak in jouw vak en je kon de liefde voor getallen overbrengen bij de leerlingen als geen ander... Onze oudste zoon zei toen hij les had van jou: 'ik geniet en moet glimlachen als ik meneer Roose oefeningen zie oplossen aan het bord - hij vindt dat echt super leuk'. Als we met het pastoraal team iets organiseerden dat met 'wandelen' te maken had was je volledig in je nopjes.. Je gaf je telkens op om de langste of lastigste route mee te wandelen... Je zal met ons blijven meewandelen op vele tochten en in tal van herinneringen... Christel, Brecht en Dries heel veel sterkte, niet alleen vandaag maar ook de komende maanden.

Onwaarschijnlijk, onwerkelijk en oneerlijk. Het besef dat leven broos en kwetsbaar is... We wensen jullie veel sterkte bij dit onmetelijke verlies

Lieven, jij had jouw naam niet gestolen: geliefd door iedereen en ook een echte "lieven" voor iedereen. Een aantal schooljaren geleden kwamen er voor het eerst Spanjaarden naar onze school ihkv een uitwisselingsproject. Ludiek stelde ik jou aan hen voor als "Mister Pink Love". Een titel die jou wel kon charmeren. We lachten er nog regelmatig om. De laatste keer was een paar weken geleden, toen we samen middagtoezicht hadden. Je deed ondertussen jouw plan voor jouw fietstocht in de namiddag uit de doeken. Je was verbaasd dat het fietsknooppuntennetwerk eigenlijk wel goed werkt. Telkens ik nu zo'n fietsknooppunt tegenkom, moet ik aan jou denken. En zo zijn er nog tal van voorbeelden. Ik koester de warme herinneringen aan de veelal gezellige momenten met jou als collega. Bedankt, Lieven, om wie je was.

Veel te vroeg komt dit afscheid. Geen woorden kunnen dit beschrijven. Je leerde de leerlingen doorzetten en dat opgeven geen mogelijkheid was. Je was een aangename collega! Het gaat je goed!

Lieven, Wie had gedacht dat we elkaar een laatste keer (dinsdagavond) zouden spreken aan de telefoon? Na ons gesprek vroeg mijn dochtertje: “Wie was het?” Ik zei: “Een collega”, waarop zij spontaan antwoordde “Ah, de leerkracht Wisk”. Want als er iets geregeld/gecheckt moest worden, greep jij niet naar de pen (mail), maar verkoos je een persoonlijk gesprek: een babbel in de leraarskamer en als dit niet lukte een telefoontje (vaste lijn). Je belde nog even om te vragen of de leswissel nog altijd OK was zodat de lln voldoende tijd hadden voor hun toets. Want hoewel je de lat hoog legde, gebeurde dit steeds op een correcte manier. Maar je gaf de punten niet zomaar cadeau. Ze moesten ervoor werken. Op dat vlak zaten we zeker op dezelfde golflengte. Zo vroeg je steeds voor de KR: “Hoe was het bij jou?” Wat zal ik die woorden en onze andere babbels missen.

Lieven Waarom? Waarom nu? Nu resten er alleen maar herinneringen... Van toen we met een aantal collega's naar de fuif van de leerlingen gingen. Of toen je vol passie vertelde over je vakanties met de familie in Oostenrijk. Dat je apetrots kwam zeggen dat je zonen geslaagd waren. Dat je in de klassenraad zomaar uit je hoofd de punten van een leerling uitrekende als een wandelende rekenmachine. Dat je met humor de dingen een plaats kon geven. Of dat... er is nog zoveel meer. Je was een specialleke. Het zal niet meer hetzelfde zijn zonder jou. Vaarwel. Waar je ook bent. Marleen

Lieven, veel te vroeg, zo onwezenlijk. Je was een heel fijne collega die nog altijd begaan was met je oud-leerlingen. Je vroeg nog regelmatig hoe het was met Bram. Wat zullen we je missen! Heel veel sterkte en moed voor je familie.