Janos Urai

Lieve mensen, wat een schok om opeens het bericht te krijgen van Janos' verongelukken. Ik moest direct denken aan een interview met een andere berbeklimmer, waarin die vertelde hoe hij hield van het superintense LEVEN op het randje. Ik schat dat dat voor Janos met zijn intensiteit en passie ook zo was. Maar dat is maar een schrale troost voor het verlies van zo'n lief mens.

The news of Janos having died hit me like a hammer. I was shocked, stunned, and truly saddened. This is such a disaster for the family, friends, colleagues, and everyone who knew him. Also, it is a great loss for our scientific community. Janos was a dedicated highly respected and extremely knowledgeable scientist. He shall be dearly missed.

I was sad to hear of the loss of Janos; my condolences to his family and close friends. I followed his work when I worked in the Strucutural Geology group in Rijswijk in the mid- to late 1990's.

What a human, what an inspiration. May you be somewhere Janos continuing to be amazing and adventuring. My sincere condolences to family and friends, no doubt there will be a big hole, that will with time fill with very fond memories and heartfelt gratitude of being part of Janos' life.

It isn't easy to imagine that a couple of years ago - he was motivating, giving advice, and mentoring me. Huge thanks to him. There are a lot of words, but to describe him would not be enough—my condolences to his Family. Rest in peace, Professor.

Lieve Dagmar en Sofie, Anne, Max, Nina en Brigitte Als 'Rotterdamse' vriendin van Dagmar leerde ik Janos via haar kennen. Zijn "Hee schoonheid!" en grote grijns zullen me bijblijven. Wat een tsunamische schok dat zijn grootse leven zo plotsklaps is geëindigd. Ik wens jullie alle mildheid toe die nodig is om deze wending een plek te geven in jullie leven. Milou

Er zijn gewoon te weinig woorden om jullie, nabestaanden en vrienden van Janos, te sterken in het verwerken van dit verlies.

Beste familie en vrienden van Janos, Wat een enorm verdriet voor jullie om Janos zo plotseling te moeten verliezen. Marcel en ik wensen jullie heel veel liefs en veel sterkte toe in deze moeilijke tijd. Ik leerde Janos kennen in 1973, toen we met onze studie geologie begonnen. Als hij meeging op excursies, was hij toen al vaak aan het klauteren. De beste herinnering voor mij was, tijdens ons tweedejaars veldwerk in Spanje, toen hij en mijn vader bij een BBQ, die we met ons hele jaar voor de verjaardag van studiegenote Nelleke organiseerden ergens aan de Rio Esla, samen kippen aan het spit aan het rijgen waren. Ik vond dat Janos en mijn vader wat overeenkomsten met elkaar hadden. Ze leken het goed met elkaar te kunnen vinden. Jaren later zag ik Janos weer in Oman, in de tijd dat hij GU Tech oprichtte. Dat deed hij met veel enthousiasme. Het was heel leuk om hem toen weer vaker te zien en te spreken. We zullen hem missen...